Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

GRANDADDY - LAST PLACE


Επιστροφή φέτος για μία αμερικάνικη μπάντα που σημάδεψε τον εναλλακτικό ροκ ήχο των προηγούμενων 2 δεκαετιών. Ο λόγος για τους Grandaddy που στους νεότερους που παρακολουθούν τη διεθνή εναλλακτική σκηνή ίσως και να μη λένε τίποτα. Εκείνοι όμως που μεγάλωσαν στα 90s και άκουσαν το The Crystal Lake όταν η μπάντα ήταν το next big thing του αμερικανικού indie rock τρέφουν ιδιαίτερη αδυναμία για αυτούς. Τελικά οι Grandaddy δεν έμελε να γίνουν μεγάλοι και τρανοί και μετά από 4 άλμπουμ μεταξύ των ετών 1997 και 2006, αποφάσισαν να το διαλύσουν. Τα τελευταία χρόνια όμως κάποια δύναμη αποφάσισε να βγάλει τον Jason Lytle (βασικό συνθέτη και ιθύνων νου της μπάντας) από τη δίνη του αλκοόλ και των ναρκωτικών για να ξαναπιάσουν όλοι μαζί τα όργανα. Το αποτέλεσμα αυτής της επανασύνδεσης είναι το πέμπτο και αναπάντεχα καλό άλμπουμ των Grandaddy.

Όχι ότι ο Lytle τα είχε παρατήσει στο μεταξύ. Κυκλοφόρησε με το όνομά του δύο δίσκους που έκαναν γενικά καλή εντύπωση και δεν έδωσε κανείς πολύ σημασία στη διάλυση της πρώην μπάντας του. Οι μελωδίες, η ελαφρώς σπαρακτική φωνή και οι αργόσυρτες αλλά γεμάτες ένταση συνθέσεις ήταν εκεί. Χρειαζόταν κανείς συνεπώς τους ξεχασμένους Grandaddy εν έτει 2017; Μα οι ίδιοι οι οπαδοί των Grandaddy που αγαπάνε τόσο τον ταλαιπωρημένο slacker Lytle ώστε να βλέπουν ότι χωρίς την μπάντα του έχανε σε δυναμισμό, αισιοδοξία, εξωστρέφεια, χιούμορ. Ο ίδιος μάλιστα δήλωσε ότι αντίθετα με εκείνο που προσδοκούσε, η επανασύνδεση λειτούργησε ευεργετικά γι'αυτόν και τη μπάντα.

Έτσι λοιπόν μας παραδίδονται 12 νέες μικρές γλυκόπικρες ιστορίες, από τις πιο συμπαθητικές που μας έχουν προσφέρει οι Grandaddy μέχρι σήμερα. Τίποτα δεν έχει αλλάξει ιδιαίτερα στον ήχο-σήμα κατατεθέν της μπάντας. Αναλογικά αρμόνια, υπόκωφος θόρυβος, νοσταλγικές μελωδίες, ηλεκτρονικά γεμίσματα και ονειρικές ενορχηστρώσεις δημιουργούν μια χορωδία της οποίας οι συνθέσεις οδηγούν σε συγκινητικές κορυφώσεις. Τα κιθαριστικά ξεσπάσματα του παρελθόντος έχουν καταλαγιάσει ελαφρώς αλλά ποτέ δεν ήταν και αυτοσκοπός γι'αυτούς. Φυσικά το προίκισμα του Lytle να μιλάει για καταστροφές και απογοητεύσεις με την πιο ήπια ειρωνεία που μπορεί να διαθέσει άνθρωπος, είναι και αυτό παρόν. Και γενικά το μοτίβο «οι Pink Floyd εναλλάσσονται με τους Pixies” όχι μόνο λειτουργεί ακόμα αλλά αποδίδει και νέους καρπούς.

Οι πιο ενδιαφέρουσες στιγμές του άλμπουμ βρίσκονται στο ξεκίνημα με τα κατά σειρά Way We Won't, Brush with the Wild και Evermore να δίνουν έναν φρέσκο αέρα και να αφήνουν ένα χαμόγελο ικανοποίησης για αυτή την επιστροφή. Αμεσότητα και ωριμότητα χαρακτηρίζουν το The Boat is in the Barn καθώς και την αλά Elliot Smith μπαλάντα Songbird Song. Στα εντυπωσιακά κομμάτια του Last Place συγκαταλέγονται επίσης το εξάλεπτο Α Lost Machine με την κλιμακωτή κορύφωση στο τέλος να θυμίζει όμορφες στιγμές του παρελθόντος (βλέπε Yeah, is what we had), το uptempo Check Injin που δίνει ταχύτητα την κατάλληλη στιγμή και το This is the Part με τη γλυκιά του μελαγχολία.

Τελικά, ακρόαση την ακρόαση διαπιστώνεις ότι κάθε τραγούδι γίνεται κτήμα σου και ότι είχες καιρό να το πάθεις αυτό με έναν indie rock δίσκο με αέρα 90s. Διαπιστώνεις επίσης ότι έχεις μπροστά σου ένα από τους καλύτερους δίσκους των Grandaddy, όχι ότι έβγαλαν και ποτέ μέτριο δίσκο. Αυτό όμως δεν έχει σημασία. Αφήνεις τις αυστηρές κρίσεις και τις συγκρίσεις, βάζεις το Last Place να παίξει και ταξιδεύεις στα εσωτερικά και εξωτερικά τοπία του εαυτού σου με συμπάθεια, ελαφριά θλίψη και χαμόγελο ικανοποίησης για όλα αυτά που συμβαίνουν εκεί.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Smiths αυτοβιογραφία

Δεν είχε ξημερώσει, έβρεχε και εμείς πηγαίναμε με το αυτοκίνητο. Τα ηχεία έπαιζαν Smiths σε διασκευές, όχι σε αδιάφορη ένταση. Πηγαίναμε όλοι στις δουλειές μας, 40ρηδες πάνω κάτω. Κάπου κάπου σιωπή και από πίσω το Sheila Take A A Bow, όχι από τα αγαπημένα μου κομμάτια τους μέχρι εκείνο το πρωί. Η οδηγός που είχε επιλέξει τη μουσική υπόκρουση συνομιλούσε με τον διπλανό της. Της μιλούσε για όπλα και για πόλεμο. Εκείνη φάνηκε να θέλει να επικεντρωθεί στη μουσική. Όπως εγώ που σκεφτόμουν πόσο καιρό έχω να ακούσω Smiths, πόσα πράγματα που θυμίζουν, τι σημαίνουν για μένα. Όμως πίσω από αυτές τις σκέψεις κάτι άλλο ήθελε να εκφραστεί, να διατυπωθεί, αλλά δυσκολευόταν. «Τα φώτα πολέμου δεν τα βλέπεις από μακριά, είναι έτσι ο μηχανισμός φτιαγμένος ώστε να κοιτάζουν κάτω, όχι μακριά, ίσα για να βλέπεις την επόμενη λακκούβα και να την αποφεύγεις».
Η γλώσσα βιάζεται να το ονομάσει, λέγεται νοσταλγία για το παρελθόν, θλίψη για την απώλειά αυτού, γλυκύτητα για την αναθύμηση της ομορφιάς του. Θυμάμαι εκείνο το παρελθόν, είχε έντονο ναρκισσισμό χορεύοντας το Bigmouth με τεντωμένα χέρια και χοροπηδώντας σε κάθε πόδι ξεχωριστά στο Mosquito, είχε σχολική μοναξιά ακούγοντας σιγανά το μεσημέρι πριν το φροντιστήριο το Girl Afraid για να μην ξυπνήσουν οι δικοί μου, είχε προσμονή για κάτι όμορφο στα απογευματινά φώτα του σαλονιού-δωματίου μου με το There is A light That Never Goes Out, θυμό στο Shakespeare’s Sister, αποκάλυψη μεγαλείου εφάμιλλου του να διαβάζεις τον Ντόριαν Γκρέυ ή τον Όθελλο στο Half A Person και πάει λέγοντας. «Σε κατάσταση εφόδου δεν υπάρχει επιλογή, ή θα εκτελέσεις τον στόχο ή θα σε φάνε, μπαμ, μπαμ, μπαμ και τελείωσες»
Είχε μοναξιά ρε πούστη μου. Μοναξιά και ναρκισσισμό γιατί αυτά τα δύο πολύ ωραία μπορούν να ταιριάξουν όταν είσαι μικρός και τρελαίνεσαι να επικοινωνήσεις με τους άλλους μέσω της μουσικής. Ναι, τότε όλα ήταν αγωνιώδη, η προσμονή δούλευε στο ρελαντί αλλά δεν έβαζε ποτέ πάνω από Τρίτη. Φοβόταν την συντριβή. Έτσι έμενε στη θέαση της ομορφιάς μόνο, ποτέ στο κάψιμο από το άγγιγμά της. Ο φόβος τότε μπορούσε να σε κάνει να αμυνθείς μέσω της συσσώρευσης πολλής μουσικής. Ή αλλιώς άκουγα για να πάρω έμπνευση, να παραμείνω όμορφος και να περιμένω την πριγκιπέσσα που θα με απελευθερώσει από τη μοναξιά. Ο ρομαντισμός στο φουλ. «Έτσι είχε γίνει με τη βύθιση εκείνου του πλοίου. Οι μαλάκες είχαν φώτα πολέμου και οι άλλοι πυροβόλησαν και το βύθισαν. Τσάμπα νεκροί, δε γινόταν αλλιώς όμως».
Ένα πρωί προς τον Πύργο αναλογίζομαι που είναι κρυμμένος, πόσο εκλογισκευμένος, πόσο λιγότερο απειλητικός είναι τώρα πια. Χαίρομαι και δε χαίρομαι. Μεγάλωσα και μαζί και οι μουσικές που επιμένουν να μου λένε ότι κάποτε ονειρεύτηκες, φοβήθηκες, αψήφησες, τόλμησες και έφαγες τα μούτρα σου και πόνεσες και ανασηκώθηκες και έγινες πιο μεγάλος. «Τι αγγλούρια κλαψομούνικα είναι αυτά, εγώ προτιμώ αμερικανιές, country, μπύρες και σεξ».
Όπλα και Smiths. Μέρα και νύχτα, παρόν και παρελθόν, αντιθέσεις, αναπόληση εναντίον επιφυλακής, ονειροπόληση απέναντι στην τρομακτική αλήθεια. Morrissey και Axl Rose. Ποτέ δε μου άρεσαν τα όπλα αλλά ο ναρκισσισμός τους, ο πιο ανώφελος και επικίνδυνος από όλους, κέρδισε. Τότε όμως είχε ξημερώσει τελείως και αυτή η ονειροπόληση έφτανε στο τέλος της σχεδόν.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2016

10 άλμπουμς από τα 200 καλύτερα των 10 Blogovision μέχρι τώρα

  
1.Arcade Fire – Neon Bible.2007
2.Baby Guru – Marginalia.2014
3.Daft Punk – Random Access Memories.2013
4.Fleet Foxes - Fleet Foxes.2008
5.Last Shadow Puppets - The Age Of Understatement.2008
6.Low – Ones And Sixes.2015
7.MGMT - Oracular Spectacular.2008
8.My Bloody Valentine – MBV.2013
9.Tame Impala – Currents.2015
10.War On Drugs – Lost In The Dream                                                    2014  

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2016

no. 1 Car Seat Headrest - Teens of Denial


Ένας δίσκος που δεν άκουσα τόσο πολύ στο σύνολό του αλλά περιέχει 3-4 κομμάτια που δεν έχει βγάλει αμερικάνικο Indie rock συγκρότημα για χρόνια. Το όλο concept του δίσκου αφορά το ξέμπλεγμα από τις εφηβικές εμμονές και ανασφάλειες και με φέρνει κοντά στον 20άχρονο εαυτό μου λογαριάζοντας και εγώ τα εναπομείναντα κομμάτια από εκείνη την εποχή. Τώρα μπορώ και τα αντικρύζω με μεγαλύτερη αυτογνωσία, αισιοδοξία και αναπόληση παρά με θυμό και υπαρξιακή αγωνία. Ωστόσο οι ποπ μελωδίες και τα hooks των συνθέσεων σε κάνουν να χορεύεις χτυπητά και να διασκεδάζεις τα συναισθήματά σου, είτε αυτά είναι ευχάριστα είτε είναι δυσάρεστα. Γλυκόπικρη διάθεση, ορθόδοξες συνθέσεις αλλά και απρόσμενες εναλλαγές εκεί που δεν το περιμένεις και κυρίως η ερμηνεία του ευαίσθητου loser Will Toledo, σε κρατάνε σε τεντωμένο σχοινί.
Ένας δίσκος που κρατάει ψηλά την σημαία του αμερικάνικου indie rock, έτσι όπως το μάθαμε από τους Husker Du και τους κληρονόμους τους (Pixies, Nirvana,etc.). Και τώρα, μετά από μπανιάρισμα, τάισμα και κοίμισμα δύο μικρών κορασίδων,(ενώ στο μεταξύ προσπαθώ να γράψω αυτό το μάπα πόστ για να μη χαθεί η 20η Δεκεμβρίου), πρέπει να την κάνω για το live των Acid Baby Jesus. Άντε και του χρόνου! Άύριο, μεθαύριο τα αποτελέσματα.

Drunk Drivers/Killer Whales

1.   Car Seat Headrest - "Teens Of Denial"  
2.   Beyond The Wizards Sleeve - "The Soft Bounce"  
3.   King Gizzard & The Lizard Wizard - "Nonagon Infinity"  
4.   PJ Harvey - "The Hope Six Demolition Project"  
5.   Moby & The Void Pacific Choir - "These Systems Are Failing"  
6.   Angel Olsen - "My Woman"  
7.   Cass McCombs - "Mangy Love"  
8.   Pixies - "Head Carrier"  
9.   Jayhawks - "Paging Mr. Proust" 
10.   Chickn - "Chickn"  
11.   Night Beats - "Who Sold My Generation"  
12.   Daphne And The Fuzz - "Daphne And The Fuzz"  
13.   Sundayman - "Scene Missing"  
14.   Callas - "Half Kiss Half Pain"  
15.   Mitski - "Pubety 2"  
16.   Coral - "Distance Inbetween" 
17.   Frantic Five - "La Fin"  
18.   Besnard Lakes - "A Coliseum Complex Museum"  
19.   Thee Oh Sees - "A Weird Exits"  
20.   Iggy Pop - "Post Pop Depression"  

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2016

no. 2 Beyond The Wizards Sleeve - The Soft Bounce


Οι συγκεκριμένοι είναι μάγοι της ηλεκτρονικής μουσικής εδώ και χρόνια αλλά φέτος μας παραδίδουν ένα αξιολάτρευτο ντεμπούτο, γεμάτο ποιότητα, εναλλαγές, άξιες αναφορές σε παλαιότερα είδωλα χωρίς ίχνος αντιγραφής. Ένας δίσκος σεμινάριο για το πως να φτιάχνεις μαζική electronica και να παραμένεις indie. Από που να ξεκινήσει κανείς και που να τελειώσει. Από τα krautικά Delicious Light και Creation, το δεύτερο σχεδόν αποτίνοντας φόρο τιμής στους Stereolab; Από το σαν φτιαγμένο για το κύριο θέμα του τελευταίου μεγάλου action movie του Χόλυγουντ, Iron Age; Από την νηφάλια chamber pop του Door To Tomorrow που μας την τραγουδάει η φωνή των Gorgy's Zycotic Mynci (των οποίων ένα δισκάκι βρίσκεται στα desert island άλμπουμs μου); Από το σούπερ electro hit Diagram Girl που θα έπρεπε να βρίσκεται σε όλες τις λίστες με τα καλύτερα ποπ τραγούδια της χρονιάς; Που δίνει τέλεια πάσα στην πιο μελό και low tempo soul του Black Crow που αποτελεί την πιο mainstream στιγμή του δίσκου, ουσιαστική και μελωδική όμως και όχι υπερφίαλη όπως άλλων και άλλων που σαρώνουν τις λίστες φέτος.
Στη συνέχεια ακολουθούν οι πιο ατμοσφαιρικές στιγμές του δίσκου. Το Tomorrow Forever είναι ένα ambient συμφωνικό διαμαντάκι, χωρίς λόγια, που επιβραδύνει την ταχύτητα, καλμάρει τις αντιθέσεις που επικρατούν στο άλμπουμ μέχρι τότε, εξισορροπεί το συναίσθημα και συγκινεί με την μελωδία του. Το ομώνυμο του δίσκου κομμάτι στη συνέχεια επαναφέρει τη ρυθμικότητα φέρνοντας στο χαρμάνι των ήχων τις shoegaze επιρροές των Wizards από τους My Bloody Valentine, σχεδόν κάνοντάς μας να πιστέψουμε ότι πρόκειται για ένα από τα διαμάντια που δεν μπήκαν στην προ τριετίας θριαμβευτική επιστροφή των σκωτσέζων θορυβοποιών. Ακολουθεί η λυτρωτική, ονειρική, ταξιδιάρική μελωδία του Finally First, βγαλμένη από τις σπουδαιότερες σελίδες της αλά Air, Saint Ettienne και πάει λέγοντας εποποιίας. Μετά το σύντομο, νηφάλιο, ξάστερο πέρασμα του Triumph ο δίσκος κλείνει με το Third Mynd, μια συνοδεία ήχων γύρω από μία αφήγηση-επίλογο σε ένα άλμπουμ με τόση ποικιλομορφία και τόσα ωραία τραγούδια που δεν συνάντησα σε άλλο δίσκο φέτος. Εκτός από το νούμερο ένα φυσικά που λόγω συναισθηματικής βαρύτητας βρίσκεται στην κορυφή.   

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

No. 3 King Gizzard and the Lizard Wizard - Nonagon Infinity


Υπήρχε κάποια εποχή, όχι πολύ μακριά, που το ροκ ήταν ένα. Δεν υπήρχε ακόμα η ψυχεδέλεια, το χέβι μέταλ, το πανκ κ.ο.κ. Όλος ο πλανήτης άκουγε και έπαιζε ροκ τότε. Και σπάνια κάποια από τις μπάντες που έβγαζαν δίσκο ήταν μέτρια. Γι'αυτό έχει γεμίσει ο τόπος με επανεκδόσεις σπάνιων κυκλοφοριών από εκείνη την εποχή. Οι συγκεκριμένοι βασιλιάδες παίζουν τέτοια μουσική. Παίζουν χύμα, παίζουν concept, παίζουν πρωτομέταλ θυμίζοντας Deep Purple εποχής In Rock. Αλλά παίζουν το fantasy rock τους με comic φτήνια και είναι σατανάδες στα κοροϊδευτικά, χωρίς όμως η μουσική τους να είναι γελοία. Η μουσική τους έχει αυτό που λείπει σήμερα από το ψυχεδελικό ήχο και γενικά από το ροκ. Ένταση, ταχύτητα, νόημα, κίνδυνο, φασαρία. Ακούς το ίδιο τραγούδι σε πολλές παραλλαγές και το ευχαριστιέσαι, δεν το βαριέσαι. Σε ρουφάει, σε στέλνει να τρέξεις με το αυτοκίνητο, σε ταρακουνάει για τα καλά χωρίς παύση. Σου πειράζει τον εγκέφαλο και σε κάνει να σκέφτεσαι τι παπαριές είναι όλα τα άλλα που ακούς. Ακόμα.

Nonagon Infinity

3.   King Gizzard & The Lizard Wizard - "Nonagon Infinity"  
4.   PJ Harvey - "The Hope Six Demolition Project"  
5.   Moby & The Void Pacific Choir - "These Systems Are Failing"  
6.   Angel Olsen - "My Woman"  
7.   Cass McCombs - "Mangy Love"  
8.   Pixies - "Head Carrier"  
9.   Jayhawks - "Paging Mr. Proust"  
10.   Chickn - "Chickn"  
11.   Night Beats - "Who Sold My Generation"  
12.   Daphne And The Fuzz - "Daphne And The Fuzz"  
13.   Sundayman - "Scene Missing"    
14.   Callas - "Half Kiss Half Pain"    
15.   Mitski - "Pubety 2"    
16.   Coral - "Distance Inbetween"    
17.   Frantic Five - "La Fin"    
18.   Besnard Lakes - "A Coliseum Complex Museum"    
19.   Thee Oh Sees - "A Weird Exits"  
20.   Iggy Pop - "Post Pop Depression"  

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

no. 4 Pj Harvey - The Hope Six Demolition Project

Η σύνδεσή μου με αυτό το άλμπουμ ξεκίνησε από την προσεκτική ακρόαση δύο τριών κομματιών που με ανάγκασαν να τα ακούσω πολλές φορές μέχρι να μου αποκαλύψουν το μεγαλείο τους. Περισσότερο και από το Let England Shake η συμφωνική blues των The Ministry of Social Affairs και The Wheel με έμπασε στον σκοτεινό πράο ασπρόμαυρο κόσμο της Pj με προβληματισμό. Για μια περίοδο η ανάγκη να ακούσω το δίσκο αυτό συνδεόταν με μία εσωτερική θλίψη που με βασάνιζε. Συνάψαμε μία σχέση που καλέδεσε στο Παλαιό Φάληρο. Η πιο κουραστική μέρα της χρονιάς έτυχε να είναι εκείνη της 7ης Ιουνίου. Το κεφάλι μου γύρναγε γύρω γύρω και απειλούσε να κάμψει τη διάθεση που είχα φτιάξει μήνες πριν για αυτή την συναυλία. Εκείνη με την μπάντα της όμως με ίσωσαν, με έκαναν να κοιτάξω τη θλίψη αυτή στα ίσα, συντόνισαν τα συναισθηματά μου με την μπλουζ λιτανεία τους. Και ανά στιγμές έφεραν την κάθαρση.
Έκτοτε και αφού η θλίψη έκανε τον κύκλο της επισκεπτόμουν το Hope Six σπανιότερα αλλά με ωριμότερα αυτιά που με έκαναν να το ακούω από την αρχή μέχρι το τέλος ως ένα concept album, προσέχοντας κάθε παραμικρή νότα και συγχορδία όπως του αξίζει.

The Ministry of Social Affairs

4.   PJ Harvey - "The Hope Six Demolition Project"  
5.   Moby & The Void Pacific Choir - "These Systems Are Failing"  
6.   Angel Olsen - "My Woman"  
7.   Cass McCombs - "Mangy Love" 
8.   Pixies - "Head Carrier"  
9.   Jayhawks - "Paging Mr. Proust"  
10.   Chickn - "Chickn"  
11.   Night Beats - "Who Sold My Generation"  
12.   Daphne And The Fuzz - "Daphne And The Fuzz"  
13.   Sundayman - "Scene Missing"  
14.   Callas - "Half Kiss Half Pain"  
15.   Mitski - "Pubety 2"  
16.   Coral - "Distance Inbetween"  
17.   Frantic Five - "La Fin"  
18.   Besnard Lakes - "A Coliseum Complex Museum"  
19.   Thee Oh Sees - "A Weird Exits"  
20.   Iggy Pop - "Post Pop Depression"